Sandały

1. Gdy uczniów swych posyłał Pan, by nieśli wieść radosną
Żegnając ich dał swoją moc I mówił tak z miłością:

Ref.: Nie warto na drogę tę sandałów I płaszcza zabierać
Nie trzeba nam srebra brać, o dach nad głową zabiegać

2. Nowinę tę głosili więc po czterech stronach świata
Bogaci tak, nie mając nic, bo miłość jest tak bogata

3. Gdy ukończyli żniwo swe, w ostatnią podróż ruszali,
Patrzyli w niebo na Ojca dom I tak z ufnością śpiewali